Rejim.

Her rejim pazartesi başlar ve salı bitmez. Çnk salıya gelinmez.
Valla kararlıyım bu sefer nokta hariç herşeyi koycam.
Çok sıkılırsam noktalı virgül koyarım bi milka beyazla.
Daha da yorulursam iki nokta koyarım patatesli ile.
Baktım olmuyor açlıktan zaafiyet geçircem 3 nokta koyar ara verir puding yerim bi kase.
Sonra kaldığım yerden devam alskrjkelrjew.
Nokta yok
Çnk adeta dişi hayvan oldum
Nokta yok
Not : Hangi hayvan olabilirim ? Yorumlarınızı bekliyorum askrjewrhwe.

Vikipedi Mellö

Hani diyordum ya , bazen ne düşünsem oluyor diye.
Oluyor lağn.
Cidden.
Al bak sana örneği.
Bugün dershaneden geldim blogları okuyorum. LoL'umsu var ya hani. Mörfi kanunları falan filan bişiler yazmış işte. Tabi anlamadım ben. Google'a sordum salak anlatamadı. Google'dan daha zeki kim var diye düşünmeye başladım bulamadım. Önümdeki kağıda da sonra araştırayım diye mörfi kanunları yazdım. Taktım çnk kafaya. Öğrenmezsem çatlarım. Bi de bilmiyorum ya sürekli karşıma çıkar, sinir katsayılarım tavan yapar. - mörfiiii.-
Tamam sonuç : Demin Mellö ile konuşuyoduk konu nasıl açıldı bilmiyorum ama MÖRFİ KANUNLARI dedi. Ana dedim. Bu benim mörfi mi ? AÇIKLA BANA BUNU şeklinde emir verdim. Anlattı işte. Anladım tabi. Sonra o da işte vikipedi gibi kızım, google yanımda halt eder fln moduna geçti. Balon ol uç o havanla valla hakettin.
Mörfi de şu olmaktaymış anlattıklarından çıkardığım kadarıyla : İstemediğin ot yanında biter.
Bkz: Çöpten Kız.
-Mörfiiiiiiiii-

7 kat yukarıya seslenip sadece biraz sabır istiyorum..

Ağla hadi.
Ağlasana.
Yatağa girince dökülcek gözyaşların biliyosun sende. Çnk şuan seni rahatsız ediyorlar akamadıkları için.
Keşke o zamanlar hiç sevmediğin 9. sınıfa dönebilsem diyosun. Keşke sadece hayatında taktığın tek insan Piyanist olsa dimi. Bazen gidip onla bile konuşasın geliyo itiraf et hadi. Etmeden önce bi selpak alman lazım. Koskaca odada selpak da yok ne güzel. Of lazerli surata gözyaşı yaramıyormuş blog.
Çöpten Kızla oynadığımız oyunun tüm kartları açıldı. Umarım ortalığa saçılıp daha da fazla uzamaz. Bana kalsa ben o yokmuş gibi yaşarım da rahat verse..
Kalan gücümle son 1 sene.
Rüzgar'ı da istemiyorum artık.
Gerçekten istemiyorum.
Çöpten Kız'ın yanında olsun. Doğru olan da bu zaten. Benim yanımda olmasını beklemiyorum hatta istemiyorum. Olmadığı için de kızmıyorum. Hatta mutlu oluyorum.
O 5 kız var ya hayatımdaki. Kelime yok onlara.
3'ü okulda.
2'si dışarda.
Tabi bi de abim..
Şu sıralar konuşmadan duramadığım değerini hiç yitirmeyen insan. Yetiyo işte bunlar.
Rüzgar özür dilerim ama yine giden ben olcam. Susuyosam sınavın için susuyorum..

Nedir bu bendeki fotoğraf takıntısı ?

Rüzgarların gitme vakti yaklaştıkça onunla yapmak isteyip de yapamadığım şeyler tüm benliğimi esir aldı. Ve eskisinden daha da çok acı vermeye başladı. Çünkü içine korkularım da karıştı.
Eskiden olsa daha önümüzde 1.5 - 2 yıl var der geçiştirirdim. Ama gitmesine haftalar kala bu kadar rahat olamıyorum. Yıllar sonrasını hayal ettiğimde hayatımda Rüzgarın olacağını görüyorum. Belki sadece bi hayalden ibarettir ama olmadığına o kadar çok inanıyorum ki. Zaten ne düşünürsem çoğu zaman oluyor ve bence bu durum için de geçerli olucak. O kadar ilginç planlarım var ki hatta.
Düşün şimdi :
Rüzgarlarla evlenmişim. Ve lise yıllarımıza ait bir fotoğraf köşesi oluşturuyoruz evimizde. Ama bizim elimizde sadece bir iki tane fotoğraf var. Yetmiyor.
İşte takındım bundan. Çünkü gelip geçici değil biliyorum bunu. Hissediyorum..
Sonra abartıp kendimi rahatlamak için başka planlar yapmaya başlıyorum :
Evlendiğimiz gün ben gelinliğimin, Rüzgar damatlığının içindeyken okulumuza geliyoruz. Şimdi çekemediğimiz fotoğrafları o gün çekiyoruz.
El ele okul bahçemizde yürüyoruz..
Sınıfımızdaki sırada oturuyoruz yan yana..
Kantinde kahvemizi yudumluyoruz..
Sonra zil çalıyor ve biz dışarı çıkıyoruz. Bir çiçek koparıp saçlarıma takıyor Rüzgar. Ve masum bir öpücükle teşekkür ediyorum bende..
Güzel olmaz mıydı ama ?

Bir anlık mutluluk.

Evet geçici olcak bu durum biliyorum. Ama yinede yüzümde kocaman bir gülümsemeye sebep oldu. Olsun o da yeter.
Dün hiç msn'e girmedim. (akşam 8'den sabaha 10'a kadar uyumuşum )
Bugün de geç girdim. Çevrimdışı ileti bırakmış : " Nerdesin napıyorsun bilmiyorum. Ama sana ihtiyacım var."
Girer girmez yazdım noldu diye. Bi neden olmadığı halde konuştuk biraz. Sonra herşeyin sahte geldiğini ama ihtiyaç duyduğu gerçekliğin bende olduğunu hissetiğini söyledi. Sadece hmm diyebildim. Açıklama yaptı sonra : " Tek inandığım sen kaldığın içindir belki bilmiyorum." dedi. Ben de her zamanki gibi hep yanında olacağımı ama tek olmadığımı söyledim. O da teksin dedi. Görmedim ilk başta bunu. Demin tekrar okudum. 2. gülümsemeye sebep oldu.
İlki ise teksin dedikten sonra gelen konuşmaydı. Ben gayet normal geçiceğinden ara ara herkese böyle olduğundan bahsederken o ;
" Uykulu Su hep böyleydi. Hep de böyle olcak. Nolursa olsun gerçekliğin hiç değişmiyor. Anladın mı ? Her durumda gerçekliğini yitirmiyosun. " dedi.
Bende özel bi çabam yok dedim.

Böyle bişi işte.
Biliyorum biz birbirimize aitiz.
Ve asla birbirimiz olmadan yapamıcaz.

Bu cuma son.
Okul bomboş.
Yok artık o.
Hiç de olmıcak çoğuna göre.

Özlicem seni..
Hemde çok.
Konuşmasak bile yüzünü görmek yeterdi çoğu zaman..
Ne yapsan bi gölge gibi izlerdim seni . Farketmezdin ki hiç.
Bazen de sadece gözlerimizle anlaşırdık kimseler farketmeden. Kendi dilimizi konuşurduk birlikte. Öyle de güzel olurdu ki o anlar..
Peki ya bundan sonra ?
(...)

Hoşçakal Rüzgar..

Sabrıma bazen çok şaşıyorum.
Bu kadar şeyi nasıl göğüsleyebiliyorum ?